Η λογοτεχνία στο διαδίκτυο: ανάγνωση και εκπαίδευση, από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης

Ένας ενδιαφέρων ιστότοπος για όσους και όσες αγαπούν το διάβασμα και αναζητούν διαδικτυακές πηγές για την έρευνα, την εκπαίδευση αλλά και την ψυχαγωγία τους. 

Αντιγράφουμε από την ενότητα: Ταυτότητα του ιστοχώρου:

«Στον συγκεκριμένο ιστοχώρο δημοσιεύονται τα αποτελέσματα της μεταδιδακτορικής έρευνας με θέμα «Η λογοτεχνία στο διαδίκτυο: καταγραφή και αξιοποίησή της στην εκπαίδευση», η οποία εκπονήθηκε στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης Α.Π.Θ. και χρηματοδοτήθηκε από την Επιτροπή Ερευνών του Α.Π.Θ. στο πλαίσιο του έργου «Υποτροφίες Αριστείας 2015». Συγκεκριμένα, φιλοξενείται μια βάση δεδομένων στην οποία εγγράφονται ελληνικοί υπερσύνδεσμοι που σχετίζονται με τη λογοτεχνία, την ανάγνωση και τη λογοτεχνική εκπαίδευση. Ο ιστοχώρος απευθύνεται σε ερευνητές και αναγνώστες που ενδιαφέρονται για την ελληνική λογοτεχνική παραγωγή αλλά και σε εκπαιδευτικούς της πρωτοβάθμιας και της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, οι οποίοι μπορούν να αξιοποιήσουν εκπαιδευτικά το σχετικό υλικό. Η βάση δεδομένων θα ανανεώνεται με προσθήκη νέων υπερσυνδέσμων σε τακτά χρονικά διαστήματα.»

Μπορείτε να ξεκινήσετε τις αναγνώσεις σας εδώ. 

Καλό διάβασμα! 

Άλκη Ζέη, Ένας δάσκαλος φέρνει την άνοιξη

       Όταν ήμουνα μικρή, εδώ και πάρα πολλά χρόνια, τα σχολεία άνοιγαν την πρώτη Οκτωβρίου.

       Τις τελευταίες μέρες του Σεπτέμβρη που γυρίζαμε από την εξοχή περίμενα με ανυπομονησία ν' αρχίσει το σχολείο. Το αγαπούσα πολύ. Η μυρωδιά των καινούργιων βιβλίων, η διαδικασία του ντυσίματος με μπλε κόλλα και η άσπρη ετικέτα που κολλούσαμε για να γράψουμε όσο πιο καλλιγραφικά μπορούσαμε τον τίτλο του βιβλίου και το όνομά μας. Θυμάμαι με τι καμάρι έγραφα... Κοσμά και Δαμιανού, Κύρου Ανάβασις, της μαθητρίας Α΄γυμνασίου 'Αλκης Ζέη. Δεν το πίστευα πως θα πήγαινα στο γυμνάσιο. 'Ασε που νόμιζα πως ο Κοσμάς και Δαμιανός είχανε γράψει την Κύρου Ανάβαση!

       Στο γυμνάσιο! Ένιωθα μεγάλη πιά. Η αδελφή μου που ήδη πήγαινε στο γυμνάσιο, μου έλεγε με πολλή περηφάνεια πως είχανε πολλούς καθηγητές, έναν για κάθε μάθημα κι όχι μια δασκάλα για όλα όπως στο δημοτικό.

        Εκεί, στην πρώτη γυμνασίου εκτός από τα τόσα θαυμαστά που συνέβαιναν γνώρισα και τη Ζώρζ Σαρή που γίναμε φίλες για μια ολόκληρη ζωή.

       Το ίδιο το σχολείο που πήγαινα δεν το αγαπούσα. Η διευθύντρια ήτανε θαυμάστρια του Μεταξά και σε όλες τις τάξεις πλάι στον Χριστό κρεμόταν μια μεγάλη φωτογραφία του, που μας κοίταζε με γουρλωμένα μάτια μέσα από τα τεράστια γυαλιά του. Όμως, μαζί με τη Ζωρζ κι άλλα τρία κορίτσια είχαμε κάνει μια τόσο στενή παρέα που τίποτε δεν μπορούσε να τη διαλύσει. Ούτε καν ότι η Ζωρζ αγαπούσε τον Μεταξά γιατί της άρεσε η στολή νεολαίας και τα χρυσά αστέρια που της είχανε κολλήσει στους ώμους. Ήτανε πολύ όμορφη η Ζωρζ, είχε μια δυνατή φωνή και πολύ θάρρος. Έπαιρνε μέρος σε όλες τις γιορτές του σχολείου και πότε παρίστανε τον Ρήγα Φερραίο και πότε τον Ερμή. Με προστάτευε από τα μαλώματα της διευθύντριας επειδή στις εκθέσεις έγραφα τα δικά μου κι όχι τις τυποποιημένες φράσεις που μας έλεγε εκείνη σχετικά με την αποταμίευση και την αστυφιλία και άλλα τέτοια συγκλονιστικά.

       Μια μικρή παρένθεση. Στην κατοχή η Ζωρζ ξέχασε τα χρυσά αστέρια, τον Μεταξά και τους βασιλιάδες και είμασταν μαζί στην Αντίσταση.

       Είχαμε δύο καθηγήτριες, μια στα Αρχαία και μια στα Νέα Ελληνικά, που τις λατρεύαμε κι εύρισκαν τον μπελά τους από τη διευθύντρια γιατί μας φέρονταν φιλικά και δεν μας κρατούσαν σε απόσταση. Ώσπου τη μια, την πιο νέα, την έδιωξε γιατί μας υπερασπίστηκε όταν εκείνη μας κατσάδιασε άδικα. Παρ' όλα αυτά το αγαπούσαμε το σχολείο επειδή η φιλία μας ήταν τόσο δυνατή που δεν την αλλάζαμε με τίποτα.

       Όταν οι γονείς μας, που ήταν πολύ δημοκρατικοί, θέλησαν να μας αλλάξουν σχολείο. Και σε μια διαφωνία με τη διευθύντρια μάς πήραν στη μέση της χρονιάς για να πάμε στη σχολή Αηδονοπούλου που για κείνα τα χρόνια ήταν -μα ακόμα και για σήμερα μπορούσε να είναι - ένα προοδευτικό, ελεύθερο σχολείο.

       Η απελπισία μου δεν περιγράφεται. Είπα πως άρχιζε η πιο δυστυχισμένη μέρα της ζωής μου.'Αφηνα τις φίλες μου που για μένα, ακόμα και τώρα, η φιλία είναι το πιο πολύτιμο πράγμα στη ζωή μου.

       Πήγα με κατεβασμένα μούτρα, το σχολείο όμως εκείνο δεν ήθελε κανένα παιδί που να μην χαμογελάει. Σ' έσπρωχναν να κάνεις κάτι που αγαπούσες, να ζωγραφίσεις, να παίξεις θέατρο, κουκλοθέατρο να γράψεις. Εκεί έμαθα πως μ'αρέσει να γράφω. Την πρώτη έκθεση που έγραψα χωρίς τον φόβο της διευθύντριας του άλλου σχολείου την δημοσίευσαν στο περιοδικό του σχολείου. Κι ύστερα, μια επιτροπή από τις μεγάλες μαθήτριες που έβγαζαν μια φορά τη βδομάδα την εφημερίδα του τοίχου- την κολλούσαν στον τοίχο στους διαδρόμους του σχολείου-, μου ανέθεσαν να γράψω το χρονογράφημα γιατί βρήκαν από την πρώτη εκείνη έκθεση που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό πως είχα χιούμορ. Έγραψα το πρώτο χρονοράφημα κι από τότε το έγραφα σχεδόν κάθε βδομάδα ώσπου τελείωσα το σχολείο. Δεν ξέρω αν θα γινόμουν συγγραφέας, αν δεν είχα αλλάξει σχολείο.

       Έκανα καινούριες φίλες χωρίς όμως να ξεχάσω τις παλιές που κάθε μεσημέρι όταν σχολούσαμε με περίμεναν στη γωνιά ενός δρόμου ν'αγκαλιαστούμε και να πούμε τα νέα μας.

        Ήρθε ο πόλεμος. Ήτανε μια Δευτέρα και η πιο μεγάλη μου λύπη ήτανε ότι έκλεισε το σχολείο. Κι αργότερα, στην κατοχή, το σχολείο ήτανε σαν ένας φωτεινός φάρος μέσα στη μαυρίλα. Ας συναντούσαμε στο δρόμο ανθρώπους σωριασμένους κάτω από την πείνα, ας βλέπαμε άλλους να ψάχνουν στα σκουπίδια για να βρουν κάτι να φάνε, κι ας είχαμε δεί ένα πρωί δυο κρεμασμένους από ένα φανάρι της πλατείας. Μόλις έκλεινε η πόρτα του σχολείου τα ξεχνούσαμε όλα, κι οι δάσκαλοί μας αδυνατισμένοι από την πείνα, με το κολάρο του πουκαμίσου τους να χάσκει στον λαιμό, έκαναν ό,τι μπορούσαν για να ξεχνάμε τη φρίκη και να έχουμε ενδιαφέρον για τη ζωή.

       Παρ' όλο που το σχολείο μας το είχαν επιτάξει οι Γερμανοί και στριμωχτήκαμε σε ένα άλλο κτήριο τρείς τρείς στα θρανία, τότε κάναμε τις παραστάσεις του κουκλοθέατρου που εγώ έγραφα τα έργα, άλλες έπαιζαν τους ρόλους κι άλλες έφτιαχναν σκηνικά και κοστούμια.Δουλεύαμε με πάθος, τα ξεχνούσαμε όλα.Κι αυτό, το οφείλαμε στην καθηγήτρια των τεχνικών, την Ελένη Περράκη, που κράτησε μετά την κατοχή για ολόκληρα τριάντα χρόνια το κουκλοθέατρο με το όνομα «Μπάρμπα Μητούσης». Τότε που ήταν σχεδόν το μοναδικό θέαμα για παιδιά.

       Και δεν ήτανε μόνο αυτή. Ο καθηγητής των αρχαίων ελληνικών ο Μιχάλης Αναστασίου-ξαδελφος του Καζαντζάκη- δεν μας άφηνε μόνο με τα εις μι ρήματα και δυο σελίδες από την Αντιγόνη να μάθουμε απ' έξω. Μας διάβαζε από μετάφραση όλη την τραγωδία και ξέκλεβε λίγη ώρα πριν χτυπήσει το κουδούνι για να μας διαβάσει τη μεγάλη του αγάπη, τον Πέρ Γκυντ του Ίψεν.

       Οι δάσκαλοι, αυτοί είναι το παν για το σχολείο. Τώρα περιμένω με ανυπομονησία να χτυπήσει το πρώτο κουδούνι για ν' αρχίσω να επισκέπτομαι τα σχολεία, όχι μόνο στην Αθήνα αλλά και σε όλη την Ελλάδα, να κουβεντιάσω με τα παιδιά.

       Kι όλα αυτά τα χρόνια που πηγαίνω από σχολείο σε σχολείο, κατέληξα στο συμπέρασμα πως όλα εξαρτώνται από τον δάσκαλο. Είτε το σχολείο βρίσκεται σε μεγάλη πόλη είτε σε μικρή ή και σε χωριό ακόμα, εντυπωσιάζομαι από τα παιδιά που κάνουν τόσα δημιουργικά πράγματα, που ξέρουν να συνομιλούν κι έχουν διαβάσει τόσα βιβλία που απορείς πώς βρίσκουν τον χρόνο. Κι όλα αυτά γιατί υπάρχει ένας δάσκαλος που κλέβει ώρες από μαθήματα και από τη ζωή του για να κάνει τα παιδιά -δύσκολο πράγμα σήμερα -να αγαπήσουν το βιβλίο και να ξεφύγουν από το βαρετό πρόγραμμα του σχολείου .Τους θαυμάζω αυτούς τους δασκάλους.Μέσα στις δύσκολες και άχαρες μέρες που ζούμε, αυτοί είναι μια αχτίδα ελπίδας. Σ΄ένα νησί, είχα επισκεφτεί ένα σχολείο, την έκτη τάξη Δημοτικού. Και τι δεν έκαναν αυτά τα παιδιά. Έπαιζαν σκηνές ολόκληρες από τα βιβλία μου, είχαν γράψει δικές τους σκέψεις, ως και τραγούδια είχαν γράψει σχετικά με τα βιβλία, τα τραγουδούσε μια μικρή χορωδία που μαέστρος ήταν ο δάσκαλος.

Ένας πολύ χαρούμενος δάσκαλος με ολοφάνερη την αγάπη του για τα παιδιά. Πριν αποχαιρετήσω τα παιδιά τα συγχάρηκα για τη δουλειά που είχανε κάνει μα είπα ακόμα πως τους συγχαίρω και για τον εξαίσιο δάσκαλό τους .Τότε σηκώθηκε ένα αγόρι και μου λέει: Μας άξιζε όμως. Όταν βγήκαμε από την τάξη ρώτησα το παιδί. Γιατί είπες πως σας άξιζε ένας τέτοιος δάσκαλος; Και τότε εκείνο, μου διηγήθηκε μια απίστευτη ιστορία. Από την αρχή του χρόνου ως τις γιορτές, είχαν έναν δάσκαλο που φοβόταν τα μικρόβια, δεν άγγιζε την κιμωλία να γράψει στο πίνακα, ούτε τα τετράδιά τους, κι έβαζε τα ίδια τα παιδιά να γυρίζουν τα φύλλα κι αν κάποιο τον άγγιζε κατά λάθος, έβαζε τις φωνές κι έφευγε από την τάξη. Τα παιδιά είχαν πέσει όλα σε κατάθλιψη κι όταν ήρθε ο καινούργιος δάσκαλος, έκανε μέσα σ' ένα μήνα όλη την τάξη χαρούμενη και τα παιδιά με χαρά έκαναν χίλια δυο πράγματα μαζί του.

       Ας αλλάζουν οι υπουργοί Παιδείας, ας αλλάζουν κάθε τόσο τους νόμους. Όταν υπάρχει ένας δάσκαλος με όρεξη και κέφι, τα παιδιά αποκτούν κι' αυτά όρεξη και κέφι για δουλειά. Είτε σε καινούριο σχολείο βρίσκονται είτε σε λυόμενο ή σε τάξεις με ξεχαρβαλωμένα θρανία. Βλέπεις τα μάτια τους να λάμπουν.

       Δεν θ' άξιζε λοιπόν ένα φωτοστέφανο για τον δάσκαλο; 'Αραγε θα βρεθεί ποτέ χέρι να του το φορέσει;

https://tvxs.gr/news/paideia/alki-zei-enas-daskalos-fernei-tin-anoiksi

Δελτίο τύπου: Το Μουσικό Σχολείο Καρδίτσας στο Άσσεν της Ολλανδίας

Γεμάτοι εμπειρίες, γνώσεις και δεξιότητες επέστρεψαν πέντε καθηγητές του Μουσικού Σχολείου από την Ολλανδία, και πιο συγκεκριμένα από το Άσσεν, που βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της χώρας, όπου συμμετείχαν σε επιμορφωτικό σεμινάριο στα πλαίσια του ευρωπαϊκού προγράμματος Erasmus+/KA1 από τις 3/2/2018 έως και τις 11/2/2018. Οι εκπαιδευτικοί του σχολείου Γεώργιος Λίτσιος, Διευθυντής του Σχολείου και καθηγητής Φυσικής, Χρήστος Αγορίτσας, υπεύθυνος του προγράμματος Erasmus+ και καθηγητής Μαθηματικών, η Βασιλική Ζορμπά, φιλόλογος, η Σοφία Κόκκινου, φιλόλογος και η Ευφροσύνη Γιαγκίνα, καθηγήτρια Αγγλικής Φιλολογίας παρακολούθησαν το επιμορφωτικό σεμινάριο με τίτλο: «Creativity in teaching and training for a better classroom behavior, how to use Music, Art, ICT and outdoor activities in Education» (Δημιουργικότητα στη διδασκαλία για μια καλύτερη σχολική τάξη και πώς μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε την μουσική, τις τέχνες, τις ΤΠΕ και τις εκτός τάξεις δραστηριότητες στην εκπαίδευση) που διοργάνωσε ο φορέας Quarter Mediation. H γλώσσα εργασίας ήταν τα αγγλικά και το σεμινάριο πραγματοποιήθηκε με τη συμμετοχή 24 εκπαιδευτικών από την Ελλάδα, την Πολωνία, την Ρουμανία, την Ισπανία και την Πορτογαλία.
Το σεμινάριο βασίστηκε στη βιωματική μάθηση μέσω ποικίλων συνεργατικών και διαδραστικών δραστηριοτήτων, αλλά και ατομικών εργασιών που ετοίμασαν οι εκπαιδευόμενοι καθηγητές.

Στόχος της επιμόρφωσης υπήρξε η ενίσχυση των ικανοτήτων των συμμετεχόντων εκπαιδευτικών δημιουργώντας κατάλληλες συνθήκες, ώστε μέσα και έξω από την τάξη να μπορεί ο εκπαιδευτικός να προωθεί τη δημιουργικότητα μέσα από καινοτόμες δραστηριότητες.

Οι εκπαιδευτικοί ήρθαν σε επαφή με τεχνικές, σύγχρονα εκπαιδευτικά και ψηφιακά εργαλεία, ώστε να μπορέσουν να προαγάγουν διάφορες δεξιότητες των μαθητών, όπως την κριτική σκέψη και τη  συνεργατικότητα – ομαδικότητα, δημιουργώντας ταυτόχρονα συνθήκες φιλικές για τους μαθητές.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον, όπως αποδείχτηκε, είχε και η εμπλοκή των ΤΠΕ στην εκπαιδευτική διαδικασία. Το περιβάλλον των νέων τεχνολογιών, όπως το διαδίκτυο, και οι πολυμεσικές εφαρμογές, όπως το βίντεο, ο ήχος και η κινούμενη εικόνα παρακινούν τον μαθητή να συμμετάσχει πιο ενεργά στη διαδικασία της μάθησης. Επίσης, η χρήση των ΤΠΕ είναι σημαντική για τον καθηγητή, γιατί μπορεί να δημιουργήσει ένα μάθημα με σύγχρονα εργαλεία και να βρίσκεται σε ανοικτή επικοινωνία με τους μαθητές. 

Οι εκπαιδευτικοί που συμμετείχαν στο πρόγραμμα επισκέφτηκαν επίσης το Άμστερνταμ και το Χρόνινγκεν και είχαν την ευκαιρία να ξεναγηθούν στις δύο αυτές ολλανδικές πόλεις.

Αξίζει να τονιστεί για μία ακόμη φορά ότι η επαφή των εκπαιδευτικών του σχολείου με συναδέλφους από άλλες ευρωπαϊκές χώρες, η ανταλλαγή απόψεων για διδακτικές πρακτικές και μεθόδους αξιολόγησης, η ενίσχυση της διαπολιτισμικότητας και ο εμπλουτισμός γνώσεων σχετικά με διάφορες πτυχές της κουλτούρας της χώρας υποδοχής αποτελούν την προστιθέμενη αξία του Ευρωπαϊκού Προγράμματος Erasmus+

Η παιδαγωγική ομάδα 

           Παρακάτω ακολουθεί μια σύντομη παρουσίαση του επιμορφωτικού προγράμματος και προτάσεις εφαρμογής του στην νεοελληνική εκπαιδευτική πραγματικότητα.   

                           

Συνοψίζοντας τα παραπάνω μπορεί να ειπωθεί ότι η μουσική, η τέχνη, οι ΤΠΕ και οι εξωσχολικές δραστηριότητες μπορούν να χρησιμοποιηθούν στην εκπαίδευση με δημιουργικό και εποικοδομητικό τρόπο, οδηγώντας τους μαθητές στην αυτενέργεια, την ανάπτυξη της συνεργατικότητας και του ομαδικού πνεύματος. Έτσι, η διδασκαλία ξεφεύγει από τα στενά δασκαλοκεντρικά όρια και καθίσταται μια ευχάριστη διαδικασία που μπορεί να οδηγήσει σε καλύτερα μαθησιακά αποτελέσματα για όλους.